محمد نوری

محمد نوری

-در ۱ دی ۱۳۰۸ در تهران زاده شد -فارغ التحصیل رشته زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه تهران -فارغ التحصیل رشته تئاتر از هنرستان تئاتر (زیر نظر استادان معزالدین فکری و علی اصغر گرمسیری) -دارای گواهینامه مبانی تئاتر از دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران (زیر نظر پروفسر داویدسن) -تعلیم صدا نزد خانم ئولین باغچه بان (استاد هنرستان عالی موسیقی) -فراگیری نحوه اجرای آهنگها نزد آقای ناصر حسینی )آهنگساز) -فراگیری سلفژ و تئوری موسیقی از فریدون فرزانه، سیروس شهردار - پیانیست - و مصطفی پوتراب(استادان هنرستان عالی موسیقی) -همکاری با آهنگسازان: حسین اصلانی، سلیمان اکبری، ناصر حسینی، علی اکبر دلبری، محمد سریر، شهرام شاهرودی، فریدون شهبازیان، صدیقه شهنیا، فریدون فرزانه، کامبیز مژدهی، شورا میخائیلیان، منوچهر میکده، فریبرز لاچینی و ... -همکاری با شاعران: نادر ابراهیمی، وحید ادیبی، سیمین بهبهانی، ایرج جنتی عطایی، اردلان سرافراز، حسین شاه زیدی، فروغ فرخزاد، حمید مصدق، حسین منزوی، تورج نگهبان، سعید نیاز کرمانی، ... دههٔ بیست، دوران آغاز نوعی تفکر در شعر و موسیقی آوازی درمیان مردم ایران، به‌ویژه نسل جوان بود که بخشی را می‌توان متأثر از نشر و پخش وسیع‌تر موسیقی علمی و آثار فولکلور کشورهای مختلف جهان ازطریق رادیو و صفحات گرامافون دانست. «محمد نوری» در همین سال‌ها - سنین نوجوانی - با خواندن اشعار نوینی که برروی نغمه‌های روز مغرب‌زمین و برخی قطعات کلاسیکِ آوازی سروده شده‌بود، کار خوانندگی را آغاز کرد. او طی سال‌های بعد، با تکیه بر تحصیلات هنرستانی و دانشگاهی خود، توانست هویت مستقلی به این اندیشه و گرایش ببخشد و فضای متفکرانه‌ای به گونهٔ آوازیِ خویش دهد. او پس از انقلاب اسلامی، پس از مدتی سکوت، فعالیتهای هنری خود را با آلبوم در شب سرد زمستانی که مجموعه از ابیات نیما یوشیج بود با فریبرز لاچینی از سر گرفت و این همکاری در آلبوم بعدی، آوازهای سرزمین خورشید ادامه یافت آوازهای این استاد، طی پنج دهه، درمیان سه نسل، شأن و اعتبار ویژه‌ای کسب کرده‌است. این هنرمند در حاشیهٔ سال‌های پرتلاش، با اجرای بیش از سیصد قطعهٔ آوازی، تقریر و ترجمهٔ مقالات و سرودن اشعاری از ترانه‌های ماندگار، بیش از پیش خود را در دل مردم این مرزوبوم جا داد. صدای او برای نسل گذشته یادآور لحظه‌های خوب و مهربانی‌های سرشار، و برای نسل امروز، آفرینندهٔ شیرین‌ترین خاطرات است. وی ترانه‌های میهنی زیادی اجرا کرده‌است. یکی از مهمترین و معروف‌ترین ترانه‌های وی، جان مریم نام دارد. سرانجام به دلیل بیماری و وخامت وضعیت جسمانی در ۹ مرداد ۱۳۸۹ در بیمارستانی در تهران درگذشت